من که از پژمردن یک شاخه گل!
از نگاه ساکت یک کودک بیمار!
از فغان یک قناری در قفس!
از غم یک مرد ، در زنجیر!
حتی قاتلی بر دار!
اشک در چشمان و بغضم در گلوست...
وندرین ایام ، زهرم در پیاله ، زهر مارم در سبوست...
مرگ او را در کجا باور کنم ؟؟؟؟